คำสั่งในการแสดงผลและการรับข้อมูล

การแสดงผลและการรับข้อมูล

คำสั่งในการแสดงผลออกทางหน้าจอ	คำสั่งในการรับข้อมูลจากคีย์บอร์ด
1. คำสั่ง printf()	1. คำสั่ง scanf()
2. คำสั่ง putchar()	2. คำสั่ง getchar() และ getch()
3. คำสั่ง puts()	3. คำสั่ง gets()

แสดงผลออกทางหน้าจอ 

     การแสดงผลข้อมูลออกทางหน้าจอสามารถทำได้ง่าย โดย

เรียกใช้คำสั่งหรือฟังก์ชันมาตรฐานที่ภาษาซีเตรียมไว้ให้ใช้

คำสั่ง printf() 

     

     คำสั่ง printf ถือว่าเป็นคำสั่งพื้นฐานที่สุดในการแสดงผล

ข้อมูลทุกชนิดออกทางหน้าจอ ไม่ว่าจะเป็นจำนวนเต็ม(int) , 

ทศนิยม ( float ) , ข้อความ ( string ) หรืออักขระ 

นอกจากนี้คำสั่งยังมีความยืดหยุ่นสูง โดยเราสามาถกำหนดหรือจัด

รูปแบบการแสดงผลให้มีระเบียบหรือเหมาะสมตามความต้องการได้

อีกด้วย รูปแบบการเรียกใช้คำสั่ง printf แสดงได้ดังนี้

printf(“ format ” , variable);

format : ข้อมูลที่ต้องการแสดงออกทางหน้าจอโดยข้อมูลนี้ต้อง เขียนไว้ในเครื่องหมาย “ ” ข้อมูลที่สามารถแสดงผลได้มีอยู่ 2  ประเภท คือ ข้อความธรรมดา และค่าที่เก็บไว้ในตัวแปร ซึ่งถ้าเป็น ค่าที่เก็บไว้ในตัวแปรต้องใส่รหัสควบคุมรูปแบบให้ตรงกับชนิดของ ข้อมูลที่เก็บไว้ในตัวแปรนั้นด้วย variable : ตัวแปรหรือนิพจน์ที่ต้องการนำค่าไปแสดงผลให้ ตรงกับรหัสควบคุมรูปแบบที่กำหนดไว้

รหัสควบคุมรูปแบบการแสดงผลค่าของตัวแปรออกทางหน้าจอ แสดงได้ดังนี้

รหัสควบคุมรูปแบบ	การนำไปใช้งาน
%d	สำหรับแสดงผลค่าของตัวแปรชนิดจำนวนเต็ม ( int, short, unsigned short, long, unsigned long)
%u	สำหรับแสดงผลตัวเลขจำนวนเต็มบวก ( unsigned short, unsigned long )
%o	สำหรับแสดงผลออกมาในรูปแบบของเลขฐานแปด
%x	สำหรับแสดงผลออกมาในรูปแบบของเลขฐานสิบหก
%f	สำหรับแสดงผลค่าของตัวแปรชนิดจำนวนทศนิยม ( float, double, long double )
%e	สำหรับแสดงผลตัวเลขทศนิยมออกมาในรูปแบบของ ( E หรือ e ) ยกกำลัง ( float, double, long double )
%c	สำหรับแสดงผลอักขระ 1 ตัว ( char )
%s	สำหรับแสดงผลข้อความ ( string หรืออักขระมากกว่า 1 ตัว)
%p	สำหรับแสดงผลตัวชี้ตำแหน่ง ( pointer )

ตัวอย่างการใช้คำสั่ง printf แสดงผลข้อความธรรมดาออกทางหน้าจอ

ส่วนตัวอย่างการใช้คำสั่ง printf แสดงผลจากค่าของตัวแปรหรือ

นิพจน์การคำนวณออกทางหน้าจอ แสดงได้ดังนี้

โดยกำหนดให้

แสดงผลให้เป็นระเบียบด้วยอักขระควบคุมการแสดงผล

 

     นอกจากนี้เรายังสามารถจัดรูปแบบการแสดงผลให้ดูเป็น

ระเบียบมากขึ้น เช่น การขึ้นบรรทัดใหม่หลังแสดงข้อความ หรือเว้น

ระยะแท็บระหว่างข้อความ โดยใช้อักขระควบคุมการแสดงผลร่วมกับ

คำสั่ง printf ในภาษาซีมี อักขระควบคุมการแสดงผลหลาย

รูปแบบด้วยกัน ดังแสดงต่อไปนี้

อักขระควบคุมการแสดงผล	ความหมาย
\n	ขึ้นบรรทัดใหม่
\t	เว้นช่องว่างเป็นระยะ 1 แท็บ (6 ตัวอักษร)
\r	กำหนดให้เคอร์เซอร์ไปอยู่ต้นบรรทัด
\f	เว้นช่องว่างเป็นระยะ 1 หน้าจอ
\b	ลบอักขระสุดท้ายออก 1 ตัว

การนำอักขระควบคุมการแสดงผลมาใช้ เราต้องเขียนอักขระควบคุม

การแสดงผลไว้ภายในเครื่องหมาย “ ” ดังแสดงตัวอย่างต่อไปนี้ 

ควบคุมขนาดพื้นที่แสดงผล 

     ตามปกติในการแสดงผลโปรแกรมจะเตรียมพื้นที่ให้พอดีกับ

ข้อความ เช่น ถ้าจะแสดงข้อความ HELLO ซึ่งมี 5 ตัวอักษร 

โปรแกรมจะจัดเตรียมพื้นที่ไว้ให้พอดีสำหรับ 5 ตัวอักษร ดังแสดง

รูปต่อไปนี้

H

E

L

L

O

     แต่เราสามารถเพิ่มพื้นที่ในการแสดงผลได้ตามต้องการ 

เช่น กำหนดให้แสดงข้อความ HELLO ในพื้นที่ขนาด 8 ตัว

อักษรโปรแกรมจะแสดงข้อความชิดด้านขวาของพื้นที่ที่จองไว้ โดย

จะเว้นพื้นที่ว่างทางด้านซ้ายอีก 3 ช่องที่เหลือเอาไว้ ดังรูป

H

E

L

L

O

     วิธีกำหนดขนาดพื้นที่การแสดงผล ให้ใส่ตัวเลขขนาดของ

พื้นที่ที่ต้องการไว้หลังเครื่องหมาย % ในรหัสควบคุมรูปแบบ ดัง

แสดง ตัวอย่างต่อไปนี้

     ในกรณีที่ต้องการเปลี่ยนจากการแสดงผลชิดขอบด้านขวาให้

ชิดขอบด้านซ้ายแทน สามารถทำได้ โดยใส่เครื่องหมาย   -   

ไว้หน้าตัวเลขระบุขนาดพื้นที่ ดังแสดง ตัวอย่างต่อไปนี้

ควบคุมตำแหน่งตัวเลขหลังจุดทศนิยม 

     นอกจากนี้ในการแสดงผลตัวเลขหลังจุดทศนิยม   ตาม

ปกติถ้าไม่ได้กำหนดค่าใด ๆ เพิ่มเติม  เมื่อใช้รหัสควบคุมรูปแบบ 

%f โปรแกรมจะแสดงตัวเลขทศนิยมทั้งหมด 6 ตำแหน่ง ในกรณี

ที่เราต้องการตัดให้แสดงตัวเลขหลังจุดทศนิยมเท่าที่จำเป็น (เช่น 

2 หรือ 3 ตำแหน่ง) ก็สามารถกำหนดค่าเพิ่มไปกับรหัสควบคุมรูป

แบบได้ ดังต่อไปนี้

% . nf

n : จำนวนตัวเลขหลังจุดทศนิยมที่ต้องการให้แสดงผล

ตัวอย่างการแสดงผลจำนวนทศนิยม โดยที่มีการกำหนดตำแหน่งทศนิยม แสดงได้ดังนี้ 

คำสั่ง putchar() 

      ในการแสดงผลตัวอักษรหรืออักขระ ( char ) ออกทาง

หน้าจอ นอกจากใช้คำสั่ง printf พร้อมกับกำหนดรหัสควบคุม

รูปแบบ %c แล้ว เราสามารถเรียกใช้คำสั่งสำหรับแสดงตัวอักษร

หรืออักขระโดยเฉพาะได้อีกด้วย โดยคำสั่งนั้นคือ คำสั่ง 

putchar() ซึ่งมีรูปแบบการเรียกใช้คำสั่ง ดังแสดงต่อไปนี้

putchar(ch);

ch : ตัวอักษรหรืออักขระเขียนอยู่ภายในเครื่องหมาย ‘c' หรือตัวแปรชนิด char

ตัวอย่างการใช้คำสั่ง putchar() ในการแสดงผลอักขระออกทางหน้าจอ แสดงได้ดังนี้ 

คำสั่ง puts() 

     เป็นคำสั่งสำหรับแสดงผลข้อความออกทางหน้าจอ มีรูปแบบ

การใช้คำสั่งดังนี้

puts(str);

str : ข้อความซึ่งเขียนอยู่ภายในเครื่องหมาย “ ” หรือตัวแปรที่เก็บข้อมูลชนิดข้อความ

ตัวอย่างการใช้งานคำสั่ง puts() ในการแสดงข้อความออกทางหน้าจอ แสดงได้ดังนี้ 

รับข้อมูลจากคีย์บอร์ด 
     การทำงานของโปรแกรมส่วนใหญ่มักจะเป็นการเชื่อมโยงกับ

ผู้ใช้แบบ 2 ทิศทาง นั่นก็คือ ทั้งภาคของแสดงผลการทำงานออก

ทางหน้าจอ และภาคของการรับข้อมูลจากผู้ใช้เข้ามาทางคีย์บอร์ด 

เพื่อร่วมในการประมวลผลของโปรแกรม ซึ่งในภาคของการรับข้อมูล

จากผู้ใช้ ภาษาซีกำหนดคำสั่งและฟังก์ชันมาตรฐานเอาไว้ให้เรียกใช้

แล้ว เช่นเดียวกับภาคของการแสดงผล รายละเอียดของคำสั่งเหล่า

นี้ได้แก่ 

คำสั่ง scanf() 
     ในภาษาซี การรับข้อมูลจากคีย์บอร์ดสามารถทำได้โดยการ

เรียกใช้ฟังก์ชัน scanf() ซึ่งเป็นฟังก์ชันมาตรฐานสำหรับรับ

ข้อมูลจากคีย์บอร์ด โดยสามารถรับข้อมูลได้ทุกประเภท ไม่ว่าจะ

เป็นจำนวนเต็ม(int),ทศนิยม(float),อักขระ(char) 

หรือข้อความก็ตาม รูปแบบการเรียกใช้คำสั่ง scanf() คล้ายกับ

การเรียกใช้คำสั่ง printf() ดังแสดงต่อไปนี้

scanf(“format” , &variable) ;

format : การใช้รหัสควบคุมรูปแบบ เพื่อกำหนดชนิดของข้อมูล ที่จะรับเข้ามาจากคีย์บอร์ด โดยรหัสควบคุมรูปแบบจะใช้ชุดเดียวกับ รหัสควบคุมรูปแบบของคำสั่ง printf() variable : ตัวแปรที่จะใช้เก็บค่าข้อมูลที่รับเข้ามาจากคีย์บอร์ด  โดยชนิดของตัวแปรจะต้องตรงกับรหัสควบคุมรูปแบบที่กำหนดไว้  นอกจากนี้ หน้าชื่อของตัวแปรจะต้องนำหน้าด้วยเครื่องหมาย &  ยกเว้นตัวแปรสตริงสำหรับเก็บข้อความเท่านั้นที่ไม่ต้องนำหน้าด้วย เครื่องหมาย &

ตัวอย่างการใช้งานคำสั่ง scanf() เพื่อรับข้อมูลจากคีย์บอร์ด แสดงได้ดังนี้ 

คำสั่ง getchar() และ getch()      
     ทั้ง 2 คำสั่งนี้ใช้รับข้อมูลประเภทอักขระ( char ) โดยมี

รูปแบบการเรียกใช้คำสั่งดังนี้

ch = getchar(); ch = getch();

ch : ตัวแปรชนิด char เพื่อใช้เก็บค่าของอักขระหรือตัวอักษรที่รับเข้ามา

     ถึงแม้ว่าทั้งคำสั่ง getchar() และ getch() จะใช้

สำหรับรับข้อมูลชนิดอักขระเหมือนกัน แต่ทั้ง 2 คำสั่งนี้มีความแตก

ต่างกันอยู่ตรงที่ คำสั่ง getchar() เมื่อป้อนอักขระเข้ามาแล้ว 

ต้องกดปุ่ม <Enter> โปรแกรมจึงจะกลับไปทำงานต่อได้ และตัว

อักขระที่เราป้อนจะแสดงขึ้นมาให้เห็นบนหน้าจอด้วย ส่วนคำสั่ง 

getch()ไม่ต้องกดปุ่ม <Enter> เพียงแค่เราป้อนอักขระเข้ามา 

1 ตัว โปรแกรมจะกลับไปทำงานต่อทันที และตัวอักขระที่เราป้อน

จะไม่แสดงขึ้นมาให้เห็น

ตัวอย่างการเรียกใช้คำสั่ง getchar() รับตัวอักษรเข้ามาจากคีย์บอร์ด แสดงได้ดังนี้ 

      ผลการทำงานของโปรแกรมสังเกตได้ว่า เราต้องกดปุ่ม 

<Enter> หลังจากที่ป้อนตัวอักษรแล้ว นอกจากนี้ตัวอักษรที่ป้อน

จะแสดงขึ้นมาบนหน้าจอด้วย จากโปรแกรมเดิม เมื่อเปลี่ยนจาก 

คำสั่ง getchar() เป็น getch() ผลลัพธ์จากการทำงานแสดง

ได้ดังนี้

      จะสังเกตได้ว่า เมื่อใช้คำสั่ง getch()เราไม่ต้องกดปุ่ม 

<Enter> ตามหลังการป้อนตัวอักษร และจะไม่เห็นตัวอักษรที่เรา

ป้อนแสดงขึ้นมาบนหน้าจอ

คำสั่ง gets() 

     นอกจากคำสั่งในการรับข้อมูลชนิดอักขระหรือตัวอักษรแล้ว 

การรับข้อความจากคีย์บอร์ดก็มีคำสั่งให้เรียกใช้เช่นกัน คือ คำสั่ง 

gets() ซึ่งมีรูปแบบการเรียกใช้ดังต่อไปนี้

gets(str);

str : ตัวแปรสำหรับเก็บข้อความที่รับเข้ามาจากคีย์บอร์ด ซึ่งจะ ต้องสร้างเตรียมไว้ก่อนที่จะเรียกใช้คำสั่ง gets()

ตัวอย่างการเรียกใช้คำสั่ง gets() รับข้อความมาจากคีย์บอร์ด แสดงได้ดังนี้

Cr.http://krubpk.com/com_2/pan7/pan7.htm

การออกแบบและลักษณะเฉพาะ

การออกแบบ

           ภาษาซีเป็นภาษาที่ใช้ในการมีปฏิสัมพันธ์เช่น เชิงคำสั่ง (หรือ

เชิงกระบวนงาน) ถูกออกแบบขึ้นเพื่อใช้แปลด้วยตัวแปลโปรแกรม

แบบการเชื่อมโยงที่ตรงไปตรงมา สามารถเข้าถึงหน่วยความจำใน

ระดับล่าง เพื่อสร้างภาษาที่จับคู่อย่างมีประสิทธิภาพกับชุดคำสั่ง

เครื่อง และแทบไม่ต้องการสนับสนุนใด ๆ ขณะทำงาน ภาษาซีจึงเป็น

ประโยชน์สำหรับหลายโปรแกรมที่ก่อนหน้านี้เคยเขียนในภาษาแอส

เซมบลีมาก่อน

หากคำนึงถึงความสามารถในระดับล่าง ภาษานี้ถูกออกแบบขึ้นเพื่อส่ง

เสริมการเขียนโปรแกรมที่ขึ้นอยู่กับเครื่องใดเครื่องหนึ่ง (machine-

independent) โปรแกรมภาษาซีที่เขียนขึ้นตามมาตรฐานและเคลื่อน

ย้ายได้ สามารถแปลได้บนแพลตฟอร์มคอมพิวเตอร์และระบบปฏิบัติ

การต่าง ๆ อย่างกว้างขวาง โดยแก้ไขรหัสต้นฉบับเพียงเล็กน้อยหรือ

ไม่ต้องแก้ไขเลย ภาษานี้สามารถใช้ได้บนแพลตฟอร์มได้หลากหลาย

ตั้งแต่ไมโครคอนโทรลเลอร์ฝังตัวไปจนถึงซูเปอร์คอมพิวเตอร์

ลักษณะเฉพาะ

          
          ภาษาซีมีสิ่งอำนวยสำหรับการเขียนโปรแกรมเชิงโครงสร้าง 

และสามารถกำหนดขอบข่ายตัวแปรและเรียกซ้ำ เช่นเดียวกับภาษา

โปรแกรมเชิงคำสั่งส่วนใหญ่ในสายตระกูลภาษาอัลกอล ในขณะที่

ระบบชนิดตัวแปรแบบอพลวัตช่วยป้องกันการดำเนินการที่ไม่ได้

ตั้งใจ รหัสที่ทำงานได้ทั้งหมดในภาษาซีถูกบรรจุอยู่ในฟังก์ชัน 

พารามิเตอร์ของฟังก์ชันส่งผ่านด้วยค่าของตัวแปรเสมอ ส่วนการส่ง

ผ่านด้วยการอ้างอิงจะถูกจำลองขึ้นโดยการส่งผ่านค่าตัวชี้ ชนิดข้อมูล

รวมแบบแตกต่าง (struct) ช่วยให้สมาชิกข้อมูลที่เกี่ยวข้องกัน

สามารถรวมกันและจัดการได้ในหน่วยเดียว รหัสต้นฉบับของภาษาซี

เป็นรูปแบบอิสระ ซึ่งใช้อัฒภาค (;) เป็นตัวจบคำสั่ง (มิใช่ตัวแบ่ง)

ภาษาซียังมีลักษณะเฉพาะต่อไปนี้เพิ่มเติมตัวแปรอาจถูกซ่อนใน

บล็อกซ้อนใน

ชนิดตัวแปรไม่เคร่งครัด เช่นข้อมูลตัวอักษรสามารถใช้เป็นจำนวนเต็ม

เข้าถึงหน่วยความจำคอมพิวเตอร์ในระดับต่ำโดยแปลงที่อยู่ในเครื่อง

ด้วยชนิดตัวแปรตัวชี้ (pointer)

ฟังก์ชันและตัวชี้ข้อมูลรองรับการทำงานในภาวะหลายรูปแบบ 

(polymorphism)

การกำหนดดัชนีแถวลำดับสามารถทำได้ด้วยวิธีรอง คือนิยามในพจน์

ของเลขคณิตของตัวชี้

ตัวประมวลผลก่อนสำหรับการนิยามแมโคร การรวมไฟล์รหัสต้นฉบับ 

และการแปลโปรแกรมแบบมีเงื่อนไข

ความสามารถที่ซับซ้อนเช่น ไอ/โอ การจัดการสายอักขระ และ

ฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ รวมอยู่ในไลบรารี

คำหลักที่สงวนไว้มีจำนวนค่อนข้างน้อย

ตัวดำเนินการแบบประสมจำนวนมาก อาทิ +=, -=, *=, ++ ฯลฯ

โครงสร้างการเขียน คล้ายภาษาบีมากกว่าภาษาอัลกอล ตัวอย่างเช่น

ใช้วงเล็บปีกกา { ... } แทนที่จะเป็น begin ... end ในภาษาอัลกอล 

60 หรือวงเล็บโค้ง ( ... ) ในภาษาอัลกอล 68 เท่ากับ = ใช้สำหรับ

กำหนดค่า (คัดลอกข้อมูล)เหมือนภาษาฟอร์แทรน แทนที่จะเป็น := 

ในภาษาอัลกอลเท่ากับสองตัว == ใช้สำหรับเปรียบเทียบความเท่า

กัน แทนที่จะเป็น .EQ. ในภาษาฟอร์แทรนหรือ = ในภาษาเบสิกและ

ภาษาอัลกอล

ตรรกะ "และ" กับ "หรือ" แทนด้วย && กับ || ตามลำดับ แทนที่จะเป็น

ตัวดำเนินการ ∧ กับ ∨ ในภาษาอัลกอล แต่ตัวดำเนินการดังกล่าวจะ

ไม่ประเมินค่าตัวถูกดำเนินการทางขวา ถ้าหากผลลัพธ์จากทางซ้าย

สามารถพิจารณาได้แล้ว เหตุการณ์เช่นนี้เรียกว่าการประเมินค่าแบบ

ลัดวงจร (short-circuit evaluation) และตัวดำเนินการดังกล่าวก็มี

ความหมายต่างจากตัวดำเนินการระดับบิต & กับ |

คุณลักษณะที่ขาดไป

          ธรรมชาติของภาษาในระดับต่ำช่วยให้โปรแกรมเมอร์ควบคุม

สิ่งที่คอมพิวเตอร์กระทำได้อย่างใกล้ชิด ในขณะที่อนุญาตให้มีการ

ปรับแต่งพิเศษและการทำให้เหมาะที่สุดสำหรับแพลตฟอร์มหนึ่งใด

โดยเฉพาะ สิ่งนี้ทำให้รหัสสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพบน

ฮาร์ดแวร์ที่มีทรัพยากรจำกัดมาก ๆ ได้เช่นระบบฝังตัว

ภาษาซีไม่มีคุณลักษณะบางอย่างที่มีในภาษาอื่นอาทิ

ไม่มีการนิยามฟังก์ชันซ้อนใน

ไม่มีการกำหนดค่าแถวลำดับหรือสายอักขระโดยตรง (การคัดลอก

ข้อมูลจะกระทำผ่านฟังก์ชันมาตรฐาน แต่ก็รองรับการกำหนดค่าวัตถุ

ที่มีชนิดเป็น struct หรือ union)

ไม่มีการเก็บข้อมูลขยะโดยอัตโนมัติ

ไม่มีข้อกำหนดเพื่อการตรวจสอบขอบเขตของแถวลำดับ

ไม่มีการดำเนินการสำหรับแถวลำดับทั้งชุดในระดับตัวภาษา

ไม่มีวากยสัมพันธ์สำหรับช่วงค่า (range) เช่น A..B ที่ใช้ในบางภาษา

ก่อนถึงภาษาซี99 ไม่มีการแบ่งแยกชนิดข้อมูลแบบบูล (ค่าศูนย์หรือ

ไม่ศูนย์ถูกนำมาใช้แทน) 

ไม่มีส่วนปิดคลุมแบบรูปนัย (closure) หรือฟังก์ชันในรูปแบบ

พารามิเตอร์ (มีเพียงตัวชี้ของฟังก์ชันและตัวแปร)

ไม่มีตัวสร้างและโครูทีน การควบคุมกระแสการทำงานภายในเทร็ดมี

เพียงการเรียกใช้ฟังก์ชันซ้อนลงไป เว้นแต่การใช้ฟังก์ชันlongjmp 

หรือ setcontext จากไลบรารี

ไม่มีการจัดกระทำสิ่งผิดปรกติ (exception handling) ฟังก์ชัน

ไลบรารีมาตรฐานจะแสดงเงื่อนไขข้อผิดพลาดด้วยตัวแปรส่วน

กลางerrno และ/หรือค่ากลับคืนพิเศษ และฟังก์ชันไลบรารีได้เตรียม 

goto แบบไม่ใช่เฉพาะที่ไว้ด้วย

การเขียนโปรแกรมเชิงมอดูลรองรับแค่ระดับพื้นฐานเท่านั้น

การโอเวอร์โหลดฟังก์ชันหรือตัวดำเนินการไม่รองรับภาวะหลายรูป

แบบขณะแปลโปรแกรม

การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุรองรับในระดับที่จำกัดมาก โดยพิจารณา

จากภาวะหลายรูปแบบกับการรับทอด (inheritance)

การซ่อนสารสนเทศ (encapsulation) รองรับในระดับที่จำกัด

ไม่รองรับโดยพื้นฐานกับการทำงานแบบมัลติเทร็ดและเครือข่าย

คอมพิวเตอร์

ไม่มีไลบรารีมาตรฐานสำหรับคอมพิวเตอร์กราฟิกส์และความจำเป็น

หลายอย่างในการเขียนโปรแกรมประยุกต์

คุณลักษณะเหล่านี้จำนวนหนึ่งมีให้ใช้ได้จากส่วนขยายในตัวแปล

โปรแกรมบางตัว หรือจัดสรรไว้แล้วในสภาพแวดล้อมของระบบปฏิบัติ

การ (เช่นโพสซิกซ์) หรือจัดเตรียมโดยไลบรารีภายนอก หรือสามารถ

จำลองโดยดัดแปลงแก้ไขรหัสที่มีอยู่ หรือบางครั้งก็ถูกพิจารณาว่า

ไม่ใช่รูปแบบการเขียนโปรแกรมที่เหมาะสม

พฤติกรรมไม่นิยาม

         
         การดำเนินการหลายอย่างในภาษาซีมีพฤติกรรมไม่นิยามซึ่งไม่

ถูกกำหนดว่าต้องตรวจสอบขณะแปลโปรแกรม ในกรณีของภาษาซี 

"พฤติกรรมไม่นิยาม" หมายถึงพฤติกรรมเฉพาะอย่างที่เกิดขึ้นโดย

มาตรฐานมิได้ระบุไว้ และสิ่งที่จะเกิดขึ้นก็ไม่มีในเอกสารการใช้งาน

ของภาษาซี หนึ่งในชุดคำสั่งที่มีชื่อเสียงและน่าขบขันจากกลุ่มข่าว 

comp.std.c และ comp.lang.c นั้นทำให้โปรแกรมเกิดปัญหาที่เรียก

ว่า "ปิศาจที่ออกมาจากจมูกของคุณ" (demons to fly out of your 

nose) บางครั้งสิ่งที่เกิดขึ้นในทางปฏิบัติอันเป็นผลมาจาก

พฤติกรรมไม่นิยามทำให้เกิดจุดบกพร่องที่ยากต่อการตรวจสอบและ

อาจทำให้ข้อมูลในหน่วยความจำผิดแปลกไป ตัวแปลโปรแกรมบาง

ชนิดช่วยสร้างการดำเนินงานที่ทำให้พฤติกรรมนั้นดีขึ้นและมีเหตุผล 

ซึ่งแตกต่างจากการแปลโดยตัวแปลชนิดอื่นที่อาจดำเนินงานไม่

เหมือนกัน สาเหตุที่พฤติกรรมบางอย่างยังคงไว้ว่าไม่นิยามก็เพื่อให้

ตัวแปลโปรแกรมบนสถาปัตยกรรมชุดของคำสั่งเครื่องที่หลากหลาย 

สามารถสร้างรหัสที่ทำงานได้ในพฤติกรรมที่นิยามอย่างมี

ประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งเชื่อว่าเป็นบทบาทหนึ่งที่สำคัญของภาษาซี

ในฐานะภาษาสำหรับสร้างระบบ ดังนั้นภาษาซีจึงส่งผลให้เกิดความ

รับผิดชอบของโปรแกรมเมอร์เพื่อหลีกเลี่ยงพฤติกรรมไม่นิยาม โดย

อาจใช้เครื่องมือต่าง ๆ เพื่อค้นหาส่วนของโปรแกรมว่าพฤติกรรมใด

บ้างที่ไม่นิยาม ตัวอย่างของพฤติกรรมไม่นิยามเช่น

การเข้าถึงข้อมูลนอกขอบเขตของแถวลำดับ

ข้อมูลล้น (overflow) ในตัวแปรจำนวนเต็มมีเครื่องหมาย

ฟังก์ชันที่กำหนดไว้ว่าต้องส่งค่ากลับ แต่ไม่มีคำสั่งส่งกลับ (return) 

ในฟังก์ชัน ในขณะเดียวกันค่าส่งกลับก็ถูกใช้งานด้วย

การอ่านค่าตัวแปรโดยที่ยังไม่ได้กำหนดค่าเริ่มต้น

การดำเนินการเหล่านี้ทั้งหมดเป็นข้อผิดพลาดในการเขียนโปรแกรม 

ซึ่งสามารถปรากฏในการใช้ภาษาโปรแกรมอื่น ๆ จำนวนมาก ภาษาซี

จึงถูกวิพากษ์วิจารณ์เพราะมาตรฐานของมันสามารถชี้ให้เห็นถึง

พฤติกรรมไม่นิยามในหลายกรณีได้อย่างชัดเจน รวมไปถึงพฤติกรรม

บางอย่างที่อาจนิยามไว้อย่างดีแล้ว และไม่มีการระบุกลไกการจัด

กระทำต่อข้อผิดพลาดขณะทำงานเลย

ตัวอย่างหนึ่งของพฤติกรรมไม่นิยามเช่นการเรียกใช้ fflush() บน

กระแสข้อมูลป้อนเข้า ซึ่งไม่จำเป็นว่าจะทำให้โปรแกรมทำงานผิด

พลาด แต่ในบางกรณีที่การทำให้เกิดผลที่สอดคล้องกันได้นิยามไว้

แล้วอย่างดี มีความหมายซึ่งใช้ประโยชน์ได้ (จากตัวอย่างนี้คือการ

สมมติให้ข้อมูลที่ป้อนเข้าถูกละทิ้งทั้งหมดจนถึงอักขระขึ้นบรรทัดใหม่

ตัวถัดไป) เป็น ส่วนขยาย ที่อนุญาต ส่วนขยายที่ไม่เป็นมาตรฐานเช่น

นี้เป็นข้อจำกัดความสามารถในการเคลื่อนย้ายของซอฟต์แวร์

Cr.http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%8B%E0%B8%B5